St. Instruktor SGR Aleksander Krasowski

Pokaz slajdów wymaga JavaScript.

Aleksander Krasowski (ur. 1999 r.) do Szkolnej Grupy Ratowniczej dołączył we wrześniu 2014 roku. Pracował jako Instruktor początkowo w Publicznym Gimnazjum Nr 10 Dwujęzycznego w Opolu, którego jest absolwentem, a następnie w Publicznym Liceum Ogólnokształcącym Nr II w Opolu. Na co dzień uczęszcza do klasy o profilu ogólnym tej szkoły. Czytaj dalej

Reklamy

Aktualizacja składu Szkolnej Grupy Ratowniczej

Drogie Koleżanki i Drodzy Koledzy,

ze względu na różne czynniki  Szef SGRu podjęła decyzję o zmianie składu Szkolnej Grupy Ratowniczej na rok 2017/2018. Zmiany przedstawiają się następująco:

Kolegium doradcze:

  • Katarzyna Smereczyńska Starszy Instruktor SGR, Członek Stowarzyszenia „Opolska Grupa Ratownicza” (OGR), Wolontariusz Hospicjum Ziemi Kluczborskiej im. św. Ojca Pio w Smardach Górnych;
  • Martyna OsadaStarszy Instruktor SGR, Przewodnicząca Komisji Rewizyjnej OGR;
  • Aleksander KrasowskiRatownik Wodny Odrzańskiego Ratownictwa Specjalistycznego, Starszy Instruktor SGR, Członek Sekretarz Komisji Rewizyjnej OGR;
  • Paweł CzudajStarszy Instruktor SGR, Prezes Zarządu OGR, były Szef SGR;

Członkowie:

  • Izabela KyćSzef Szkolnej Grupy Ratowniczej, Członek Zarządu OGR;
  • Julia Papierz – Instruktor SGR;
  • Julia LechInstruktor SGR;
  • Julia Odelga Instruktor SGR;
  • Mateusz SzlachetkoInstruktor SGR;
  • Alicja RabiejMłodszy Instruktor SGR;
  • Paweł MikzińskiMłodszy Instruktor SGR;
  • Zuzanna Pokorna – Młodszy Instruktor SGR.

 

Pozdrawiam,

Szef Szkolnej Grupy Ratowniczej, Izabela Kyć

wraz z opiekunem – Panem T. Rogoziewiczem

 

Zakres materiału na zaliczenia końcowe – 1D

Witajcie,

poniżej macie obowiązujący zakres materiału na zaliczenie końcowe.

Dotyczy to klasy 1D.

Pamiętajcie o SAMPLE, bezpieczeństwie własnym oraz o przekazywaniu wszystkich informacji zebranych z wywiadów SAMPLE do osoby wzywającej służby ratownicze.

  1. Ocena miejsca wypadku i stanu poszkodowanego;
  2. Wezwanie pomocy;
  3. Wywiad SAMPLE;
  4. Omdlenia;
  5. Epilepsja;
  6. Pozycja boczna – ustalona;
  7. RKO;
  8. Zawał serca;
  9. Udar mózgu;
  10. Rodzaje krwotoków i ran – postępowanie;
  11. Postępowanie przy krwawieniu z nosa;
  12. Opaska zaciskowa i opatrunek uciskowy – tamowanie krwotoków;
  13. Wstrząs – przyczyny, rodzaje, postępowanie;
  14. Złamania kości kończyn;
  15. Podejrzenie urazu kręgosłupa – postępowanie;
  16. Ewakuacja poszkodowanego – chwyt Rauteka.

Pozdrawiam

P.Czudaj

Ocena sytuacji na miejscu wypadku

Ocenę sytuacji rozpoczynamy tak naprawdę już w momencie zauważenia zdarzenia lub po otrzymaniu o nim informacji od świadków bądź uczestników zdarzenia – bo to właśnie wtedy musimy przewidzieć co zastaniemy na miejscu zdarzenia i czy będzie potrzebna inna pomoc. Wtedy musimy przeprowadzić samodzielną ocenę sytuacji, gdy jesteśmy świadkami lub uczestnikami wypadku, ocena sytuacji zazwyczaj ogranicza się tylko do możliwości użycia apteczki pierwszej pomocy i wezwaniu pomocy specjalistycznej.

Gdy oceniamy sytuację, musimy odpowiedzieć sobie na szereg pytań:

  • Co się stało? Jakiego rodzaju jest to zdarzenie? Kiedy do niego doszło?
  • Czy na miejscu zdarzenia występują jakieś zagrożenia?
  • Jakie były okoliczności i przyczyny wypadku?
  • Ilu jest poszkodowanych?
  • Czy zagrożone jest czyjeś życie?
  • Czy poszkodowany choruje?
  • Czy poszkodowany przyjmuje jakieś leki? Jakie?
  • Czy przy poszkodowanym znajdują się przedmioty mogące pomóc przy ocenie przyczyn wypadku, np. bransoletka informująca o cukrzycy?
  • Czy dostępna jest apteczka pierwszej pomocy?
  • Czy w pobliżu znajduje się automatyczny defibrylator zewnętrzny (AED – z ang. Automated External Defibrillator)?
  • Jaki był mechanizm urazu?
  • Czy będzie potrzebna pomoc specjalistyczna?
  • Czy mogą mi pomóc świadkowie wypadku?

Gdy już na nie odpowiemy należy przejść do przeprowadzenia wywiadu z poszkodowanym, bądź z uczestnikami lub świadkami zdarzenia. Wywiad musi zawierać wszystko to, co można dowiedzieć się o:

  • rodzaju zdarzenia (np. upadek z wysokości, wypadek drogowy, pobicie, nagłe zachorowanie);
  • okolicznościach i przyczynach zdarzenia (np. czas zdarzenia, objawy towarzyszące nagłemu zachorowaniu, stosowanie pasów bezpieczeństwa w pojeździe, wysokość upadku, rodzaj podłoża na które nastąpił upadek, pozycja poszkodowanego po upadku, długość narzędzia zadającego ranę, spożywanie posiłku, przebywanie w mocno nasłonecznionym miejscu);
  • mechanizmie urazu (np. zderzenie czołowe pojazdów, pieszy potrącony przez samochód);
  • tzw. „wskazówkach pośrednich” (choroba przewlekła, leki lub strzykawki leżące przy poszkodowanym, bransoletki, medaliony z napisami zawierającymi informacje o poszkodowanym, karta ICE z numerem telefonu do bliskiej osoby);

– * Międzynarodowy skrót ICE (z ang. In Case of Emergency – w przypadku nagłego zdarzenia) oznacza numer alarmowy, pod którym w nagłych wypadkach można skontaktować się z bliskimi poszkodowanych. Ten numer „alarmowy” – wpisany na karcie, lub telefonie – nie tylko umożliwia szybkie powiadomienie o wypadku rodziny, ale także może dostarczyć wielu ważnych informacji o poszkodowanym, takich jak: np. grupa krwi, przyjmowane leki, choroby i alergie.

Zebranie wywiadu jest szczególnie ważne, gdy udzielamy pomocy nieprzytomnej osobie dorosłej lub małemu dziecku, wtedy to osoby trzecie mogą nam dostarczyć informacji na temat np. choroby wieńcowej dorosłego lub o tym, że dziecko chwilę wcześniej bawiło się małymi zabawkami. W takiej sytuacji możemy podejrzewać kolejno – zawał serca i niedrożność dróg oddechowych. Jeśli posiadamy takie informacje o wiele wcześniej możemy rozpocząć udzielanie pierwszej pomocy, wedle prawidłowej procedury.

 

Bibliografia:

  • Ppłk dr n. med. Goniewicz Mariusz, Pierwsza Pomoc Podręcznik dla Studentów, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich Warszawa 2011

Instruktor Szkolnej Grupy Ratowniczej

Paweł Czudaj